zondag 9 juni 2013

Poëzie: Associatiedichten



Vier muren zijn mijn leefwereld.

Mijn eiland.
Onbewoond is het.
Ook ik ben er niet thuis.
Zonder ziel, zonder geest.
Een leeg omhulsel.
Omhulsel van het vacuüm.
Het niets.
Oneindigheid.


Aagje Van Damme

's Avonds laat lig ik vaak wakker in bed. Dan borrelen de gedichten op. Daarom probeerde ik dit eens.
Je start met een eerste regel. Daarna bouw je daarop verder via associaties.
Uiteindelijk kan het begin niets meer met het einde te maken hebben, maar toch is er een overgang.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...